The post Koyulhisar: Doğanın Kucakladığı Şirin Bir İlçe first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Kirli hava, gürültü ve çarpık kentleşme, doğaya duyulan özlemi her geçen gün daha fazla artırıyor. Tek katlı bir köy evinde yaşamak, odun ateşinde çay demlemek, soğuk kış gecelerinde cayır cayır yanan sobanın közüne kestane sürmek birçoğumuzun hayallerini süslüyor.

Gösterişli ve pahalı düğünlerin, evliliğin ömrünü uzattığı görülmemiştir.

Doğal hayat tutkusu, ikili ilişkilerde olduğu gibi, insanın yaşantısını bütünüyle etkiler. Dumandan, gürültüden, hileli besinlerden, gerginliklerden uzak bir yaşam sürdürme düşüncesinin faturası bazen ağır oluyor. Büyükşehirler insanın akıl ve ruh sağlığını bozuyor. Kontrolsüz öfke ve saldırganlık, insan ilişkilerini yıkıma uğratıyor. Kentlerin güvenliği, düne oranla bugün daha büyük bir sorun olmaya  başladı. Artık akıllı şehirleri, akıllı evleri konuşuyoruz.

Doğa bize en iyi öğretmen. Yeşillikler arasında dolaşmak toprağa basmak bana olağanüstü bir enerji veriyor. Sabır ve dayanıklılık en üst seviyede.

The post Doğa bize en iyi öğretmen first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

The post İnternet haberciliğinin Türkiye’deki öncülerinden www.koyulhisar.com 19 Yaşında. first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Başkanımız Osman Epsileli: Koyulhisarlı hemşehrilerim, bu topraklarda teröristleri tükürüğüyle boğar.Demişti. Bugün ne demek istediğini, bildiği önemli bilgilerin olduğunu daha net anlamış oldum.

PKK’lı teröristlerin Karadeniz’e sızma girişimleri uzun zamandır var. Bir kaç yıldır festivaller iptal ediliyor. Başkan bu hainler buralarda amacına ulaşamayacaktır. Bunu çok net söylemişti. Koyulhisar halkına sonsuz güvenerek. Koyulhisar halkının teröristleri vatan hainlerini tükürüğüyle boğacağını ifade etmişti. Öngörüsü ve tespitleri çok netmiş.

The post BAŞKAN EPSİLELİ ” ENDİŞEYE HİÇ YER VERMEDİ ” first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Bu sözler sadece benim sözlerim değil; memleketimiz topraklarına yüzyıllardır sahiplik yapmış, savaşlarla, işgallerle, sürgünlerle, doğal afetlerle, kıtlıklarla mücadele ederek varlığını sürdürmüş, yiğit insanlarımızın, saygın insanlarımızın, engin kültürümüzün yaşam tarzıdır, ruhudur! Bu kahramanlarımızı o eski büyüklerimizi zaman zaman yazdım.

Tarihin hiçbir döneminde, Koyulhisar asla köleliği kabul etmemiş, özgür ve kendi halinde, kendi kaynaklarıyla yaşamış dedelerimizin, atalarımızın iradesidir, var oluş nedenidir! Memleketimizi işte böyle, çorak, kurak, yaşanmak istenmeyen bir hale getirenler de, yine bizleriz değiştirecek olanda bizleriz. Politikacılarımız sadece alacağımız hizmetlere destek olurlar. Katkı yaparlar.
Her şey Devlet’ten mi? Bekleyeceğiz!

Atalarımızın bizlere öğretmiş olduğu yaşadıkları tecrübelerini düşünme ve yaşama geçirme kabiliyetimizi, ne zaman, nasıl kaybettik?
Devlet vatandaşının özgür ve refah içinde yaşamasını sağlamaktır. Devlet bir denetleme organıdır.Nasıl Başardık? Bu toprakları sürerek ekerek en zor günde birlikte mücadele vererek. Bu toprakları anlatırken. Hangi akıl, hangi vicdan, onun bizim için yaptıklarını, bize sunduğu nimetleri inkâr edebilir?
Cennet Vatanımızın Cennet Koyulhisar’ına Ne Oldu?

Biz Koyulhisarlılar olarak ileriyi gören insanlarız!

“Çocuklarınızı okumaya, büyük şehirlere gönderdiniz. Vatana, millete ve memleketinize hayırlı insanlar yetişsin istediniz. Yiğitliğinizin, yüce gönüllülüğünüzün yanı sıra, geri döndüklerinde bize ve memleketimize daha çok ilim irfan getirsinler istemiştiniz.”

Giden gelmedi! Giden dönmedi! Giden, beynini, kalbini, ruhunu gittiği o büyük şehirlere demirledi. Geride bıraktıklarını, geçmişini, aslında, geleceğini hiç düşünmedi. Kendisi için kazandı, kendisi için yaşadı.

Kendisi için kazanıp, yaşarken de kurda kuşa yem oldu, anlamadı!

Kültür göçleriyle gidip, dönmeyenlerimiz sayesinde, şimdi burada kalan bir avuç insan, neredeyse kendini besleyemez hale geldi. Belki şimdi değil ama yarın bunlar yaşanılacak. Memleketim, işlenmemiş bir hazine, bir cevher olarak girişimcileri bekliyor şimdi.

Türkiye bizim vatanımızdır!

Koyulhisar’da doğup büyüdüğümüz, ana kucağımız, memleketimizdir.Her ikisine de vefa borcumuz bulunmaktadır.

Ormanlarının Akan sularının, bağının, bahçesinin, kazısının, gömüsünün kıymetini bilemedik. Toprağının altında bulunan hazinemiz var, göremedik.
Eskiden İstanbul’un taşı toprağı altın sanılırmış? Öyle miymiş? Altını kime kaldı?Memleket yine sefil kaldı…

Türkiye’nin, tamamının taşı toprağı altındır.Koyulhisar’ın Ormanlarında dağında taşında tarlalarında Altın vardır.

Aç kurtlar onun peşindedir.Yani insanımız değişime, dönüşüme uğratıldığı için, olayların farkında olmadığımız için toprağımız tarlalarımız ekinsiz kaldı. Değirmenlerimiz buğdaysız. Fırınlarımız ekmeksiz.

Yapılan nedir ki? Şimdi yollar. Yüksek beton içinde içi donatılmamış bir hastane, yarım kalmış okul inşaatları!

Peki bu mu memleketin değerini arttıracak olanlar? Hala kimler inanıyor? Siz yerelde istemediğiniz sürece kalkınmayı kalkınma hamlesini kim nasıl yapabilir.
Yalanla dolanla günü birlik konuşmalarla ekmek teknesi dönmez. Yollar, zaten yapılmış olmalıydı! Köyler birbiriyle bağlanmış, ulaşım sorunu çözülmüş, tarım ve hayvancılık gelişmiş olmalıydı! Memleketim cevizinin, üzümünün yanı sıra, kültürümüze bağlı bir üniversite sistemi gelişmiş, alt yapı sorunları tamamlanmış olmalıydı!
Koyulhisar çocuklarımıza, torunlarımıza sorunsuz bırakılmalıydı!

O halde bize çok iş düşüyor… Siyasetten ve siyasilerden bağımsız, sorumluluk sahibi bireyler olarak, memleketimize yatırım yapma zamanı geldi, geçiyor. Sorunlarıyla ilgilenme zamanı geldi ve geçiyor bile. Artık konuşma değil çözüm üretme zamanıdır.

Bir an evvel, aklımızı başımıza toplamalı, yatırımlarımızı akıllı bir şekilde yapmalıyız ki, yarın Koyulhisar’da kendi çocuklarımız torunlarımız yaşayacak.

Biz üzerimize düşeni yapmakla görevliyiz.

The post Cennet Vatanımızın Cennet Koyulhisar’ına Ne Oldu? first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Yaptığımız çalışmalarla aşağıda lakaplardan ve meslek erbaplarından bir derleme yaptık. Daha geniş derlememiz yayınlayacağımız kitabımızda olacak. İnanıyorum ki, burada sadece çok az bir kısmı var. Bu yazıdan sonra mutlaka çok daha fazlaları gelecek ve iyi bir arşiv oluşacaktır.

Bu fikir ilk aklıma geldiğinde, Koyulhisar’da sokaklarında başlayıp Koyulhisar’ın bütün köylerinde mahalle sokaklarını hayali olarak dolaşmaya başladım, kimler vardı diye. Bu derlemede çok değerli öğretmenimiz kıymetli hemşehrimiz Ali İhsan Yeler’e eski Belediye Başkanımız Niyazi Engin Bey’e katkıları için teşekkür ederim. Ona bildiği lakapları sorduğumda tekrar birlikte dolaştık tüm sokakları, dükkân dükkân, sağlı sollu.

Tüm lakaplar harf sırasıyla verilmiştir.

Acayip İsmet, Ali Gıdı, Alimenin Murat, Arabacı Hasan, Arap Mustafa, Atlı Bayram, Ayakkabıcı Ahmet, Ayıboğan, Bacaksız Duran, Bedillerin Ahmet, Bayi Şevket, Bekmez Cemal, Buruk Mehmet, Cılız Ahmet, Cemillerin Hasan, Cılık Dursun, Cövüzağa, Cevizciler, Çakrazlı Recep, Çamur Şevket, Çerçici Sabri, Çürük Yusuf, Dal Çıbık Sabri, Dana Kemal, Deli Hasan, Daşdaki Emine, Dayı Ziya, Delhay, Değirmenci İbraam, Donsuz Raşit, Dilgenciler, Dişçi Şaban, Evliya Cemal, Faizci Aslan, Foto Naci, Fötor Hasan, Gabaruk Şanver, Güleyin Ahmet, Güleyin Mehmet, Gözlükçü Kazım, Gumandaş, Gundurucı Mıstafa, Gürcü Hayrettin, Hakkı Çavuş, Hapçı Salim, Hasan Çavuşun  Şevket, Hörpü, Ilyas Çavuş, İkizlerin Hasan, İkizlerin Hüseyin, İhsan Efendi, Kamyoncu Nevzat, Kamyoncu Kenan, Karabatak Selami, Kavuç Bayram, Kutu Yakup, Lazoğlu, Lokantacı Şadi, Maho Ağa, Macuş Ahmet, Marul Mehmet, Medük Mehmet, Nalbandın Amet, Çamur Şevket, Okey Seyfi, Pak Hayrettin, Saatçinin Cemil, Şekerci Osman, Şişbacak Cemal, Tetik Ahmet, Taksici Nedim, Tornacı Feridun, Tecirin Memet, Tıstıs Kazım, Toka Mehmet, Tontur Ali, Topal Bekir, Topal İsmail, Topal Hasan, Topal Satu, Tozlu Cengi, Tüfekçi Kemal, Tüpçü Caner, Tweety Gökhan, Uzun İhsan, Velioğlu Muharrem, Yörük Emine, Zabıtın Ahmet, Zekeriyanın Çocukları, Zabunların Mehmet…

sizlerin bildikleri varsa lütfen bize iletin. selimefe@yandex.com

Selam ve Dua ile

The post Koyulhisarda illa sülalenizde bir lakap veya meslek olacaktır. first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Değerli okuyucularım ilçemizde tatilimi geçirdiğim zaman diliminde sağlık konusunda bir Baba olarak ciddi sorunlar yaşadım… Gurbetten tati line gelen diğer hemşerilerimizde benzer sorunları yaşamışlardır! İlçemizde yaşayan hemşerilerimizin sağlık konusunda yaşadıkları ciddi sıkıntıları çok daha iyi anladım.

Zaman zaman hastanemize büyük övgüler yapan yazılar yazdım, gör düğüm eksikliklerimizi haber yaptığım gibi yazdığım övgülerden dolayı okuyucularımdan eleştiride almıştım. O gün eleştirilerimizi yapan herkes meğer çok haklıymış! Oğlum Ahmetcan Efe’yi 16 Ağustos tarihinde kene ısırdı. “Sonuç Rabbime Şükürler Olsun Çok İyi” biz sonuca bakıyoruz ve şükrümüzü eda ediyoruz. Teşekkürlerimi, şükranlarımı arz etmek istediğim bir birinden değerli isimler var. Onlar benim hayatta örnek aldığım üstatla rım. Tekrar canıma can kattılar. Hepsinden Allah razı olsun. Acil müdahale hayat kurtarıyor! Her zaman her yerde bu ve benzeri durumlar hepimizin başına gelebilir ancak konulardan detaylardan haberimiz olmuyor. Bu sefer haber konusu ben olmuş oldum. Yaşadığımız o anları kamuoyunu aydınlat mak üzere başarılı ve eksik yönlerini gerek makalemize gerekse haberleri mize taşıdık. Kelkit Vadisi olarak bildiğimiz bölgede Kene vakaları yaz döne minde ciddi artış gösteriyor. Kene vakalarında riskli bölge olmamıza rağmen titiz bir çalışmayla çıkartılmadığını çocuğumda yapılan uygulamada bizzat gördüm ve canlı yaşadım. Kene çıkartıldıktan sonra Laboratuarda tahlil ya pacak personel yok. Beni kendi imkanlarımla 45 km uzak mesafede bulunan Suşehri Devlet Hastanesine gönderiyor. Kene çıkartılıyor ancak tahlil yapıla mıyor, kene çıkartıldıktan sonra kan vermek için kendi imkanlarımızla Su şehri Devlet Hastanesine gitmek durumunda kaldım. Koyulhisar’da hemşire hanım tarafından tam olarak çıkartılamayan kene Suşehri’nde Dr. tarafın dan çıkartıldı ve aynı hastanede tahlil yapıldı. Bu iki hastane Sivas İl Sağlık Müdürlüğümüz ve Halk sağlığı müdürlüğümüzün kontrolünde kendileri ne bugüne kadar hiç mi şikayet ulaşmadı. Merak ediyorum! İlçemizde Acil servise gitmişiz kan tahlili yapacak personel olmadığı için tahlil yapılamıyor, yaşadığımız sorunlar personelimizle ilgili değil belki de ancak dolaylı yollar dan onları da yakından ilgilendiriyor. Sağlık hizmeti veriyorsunuz, imkan sızlıklar içinde çalışıyor olabilirsiniz ancak güleryüz şart “Acil servise gelen hastalarla kavga edilmez onlarla asla sert konuşulmaz… Bunları hatırlatmaya hiç gerek yok! İlçemizde sağlık hepimizin ortak sorunu anlattıklarımı ya şamayan görmeyen yok gibi sadece şikayet eden yok sanırım.” Bu konuda lütfen daha duyarlı olalım. Hemşerilerimizin istediği eskiden olduğu gibi “TamTeşekküllüDevletHastanesi” Belki Devlet hastanesine tekrar dönüş türemeyiz nedeni nüfus azlığı en büyük sebep, ilçemizde böyle giderse bu nüfus artmaz azalır. Bu sorunları yaşayan kim olursa olsun gurbetten tatil için Koyulhisar’a bir daha gitmez. Nüfusu İlçemizden daha az olan ilçeler de Devlet hastanesinin olduğunu görüyoruz örnekleri var… İlçemize Devlet hastanesini tekrar kazandıramıyorsak Koyulhisar İlçe hastanesinin statüsü hiç olmazsa E2 den E1 ÇIKARTILMALI.” Bunun nedenlerine buradan tek nik detaylarına girmek istemiyorum” Güvenli, sağlıklı bir hayat hepimizin ortak hakkı. Personeli yeterli, akşam Acil servise gittiğimizde Kan tahlili ya pabilecek bir hastane görmek istiyoruz. Bu Koyulhisar’da hepimizin hakkı öyle olduğunu düşünüyorum. Sanırım görev yapan doktorlarımızda benim gibi düşünüyordur. Bu neden geciktiriliyor anlamıyorum. Yapılanlara anlam veremiyorum. İlçe siyasetçilerimiz bu durumu hiç mi görmüyor? Sivas İl Sağlık Müdürlüğümüz bu sıkıntıyı görmüyor mu? Koyulhisar’da resmi ma kamlarımız bu sıkıntıyı görmüyor mu? Koyulhisar’da halkımıza hizmet için siyaset yapanlar bu sıkıntıyı görmüyor mu? Şahsım adına değil tüm çevrem ve hemşerilerim adına konuşuyorum. Sadece konuşmuyor bu duygularımı zı ve yaşadıklarımızı yarınlar için yazıya döküyoruz.

Birisi Bu Gidişata Dur Desin Artık!

Kalp krizine acil müdahale hayat kurtarıyor. Biz ne yapabiliyoruz! Kalp krizi geçiren bir hastayı 2 saat süren bir yolculuğa çıkartıyoruz.

İlk müdahale hayat kurtarır! Acil serviste akşam saatinde Laboratuarda çalışacak personel yok. Biz ne yapıyoruz kan tahlili yapmak üzere hastayı en yakın İlçeye sevk ediyoruz. Koyulhisar Suşehri arası 45 dakika. uzaklıkta akşamları ve hafta sonu Acil servisinde kan tahlili yapılamıyor… Doktorla rımız hangi müdahaleyi nasıl yapacak hangi sonuca göre tedavi başlatacak neye göre karar verecek. Hastanemize başvuru yapan Acil hastalarımızın çoğu İlçe Hastanemizde Laboratuar teknisyeni olmadığından Suşehri Dev let hastanesine gitmekte yada gönderilmekte. İlçe merkezimizden gitmek gelmek kolay ancak İlçe merkezimize uzak köylerimizden gelen çok sayıda hasta başvurusu oluyor. Hastanemizde en güzel yapılan iş hastanın sevki ve nakli…

Ambulansla ilçeden il’e Gitmek

30 Eylül akşamı başımıza gelen Trajikomik bir olay sizinde başınıza gelebilirdi.

Acil servisimize kendi isteğimizle kusma ve mide bulantısı şikayetiyle gittik. Her akşam olduğu gibi o akşamda Laboratuarda kimse olmadığından kan tahlilleri yapılamadı.

“Kan tahlilleri yapılamazken Acil de tarafımıza sorulmadan “Alkol Testi” yapılıyor. Hastamızın sesi geliyor. Midem bulanıyor, kusmam var. Trafikte değilim araç sürmüyorum siz bana Alkolmetre üfletiyorsunuz! Koyulhisar İlçe hastanesinde “Trajikomik bir olay” Dr. takdiridir yapar ama soruyorum usulleri doğru mu? Yada buna ne gerek var. Ben bu duruma anlam vereme dim veren olursa beni araya bilir. Bilenler bu durumu bilmeyenlere anlatsın. Dr. adli vaka olarak değerlendirdiği için Jandarma Kolluk kuvvetlerimiz ge cenin bir yarısında hastalarımızın ifadelerine başvurdu.” Sağlığımız düzel meden ruh halimiz bozuldu” Bir sonraki gün İstanbul’a dönüş programım olmasıydı normal davranmazdım… Soruyorum: İlçemizde hastanemizde bütün işleriniz bu kadar titizlikle ciddiyetle mi yapılıyor! Şayet yapılıyorsa benim ayın 16sında oğlumun Kene vakasında hastanede yaşadıklarımız, Aksu köyümüzden Sivas Cumhuriyet Üniversitemize 5 aylık bebeğini geti ren Baba Erdal Kaya’nın anlattıkları ve yaşadıkları neyin nesi?

Hükümetimizin sağlık politikası herkes tarafından takdir topluyor. Ko yulhisar’da uygulama neden böyle?

Dinamik ve objektif haberciliğin yanı sıra, bağımsız duruşuyla memle ketimizde anlık olarak yayın hayatını İnternet Medyasında 17 Yıldır sürdü ren İnternet haber siteyiz. Sivas’ta çıkarttığımız yayın danışmalığını yürüt tüğüm Sivas Lonca Gazetesiyle Sivaslı hemşerilerimizin hizmetindeyiz.

Cumhuriyet Üniversitesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları uzmanı Doç. Dr. Ali Kaya; “Kene yapıştıktan sonra yaklaşık iki üç gün sonra tabi bu süre de ğişmekle birlikte 12’nci güne kadar da uzayabilir; bir periyod gerekiyor. İki üç gün sonra yavaş yavaş ateş başlıyor. Ateş arkasından genel bir halsizlik, bitkinlik, kırgınlık hali sonrasında kas ağrısı gibi bir şikâyet ortaya çıkıyor. Arkasından da adı üstünde kanama Kırım Kongo Kanamalı Ateşi dediğimiz bir hastalık bu; kanama bulguları ortaya çıkıyor. Hastalar bize mümkün ol duğu kadar erken gelirse bu kanama periyodunun ortadan kaldırılması ve erken tedaviyle de yüz güldürücü sonuçların elde edilmesi mutedil bir du rum” dedi.

Sivas Cumhuriyet Üniversitesi Hastanemize başvuru yaptığımızdan ve çıktığımız güne kadar Hiçbir olumsuz özellik görmediğimiz için tüm çalışan personele sonsuz teşekkür ederiz.

Sivas Lonca Gazetemize değerli ve güzide personeline, Özellikle Sivas Cum huriyet Üniversitesi 11.Kat Çocuk Sağlığı ve hastalıkları servisinde bulunan hocalarımıza ve bütün çalışanlarına bizi dualarından ayırmayan herkese İstanbul’dan Tokat’tan yanımıza kadar ziyaret zahmetinde bulunan dostlarıma tekrar tekrar teşekkür ederim. Koyulhisar İlçe hastanesinde 112 Ambulans şoförü Akay Bey’e ve Ambulans içinde bulunan sağlık personeline teşekkürlerimi ayrıca borç bilirim. Rabbim bu ve benzeri rahatsızlıkları kimseye ve bizlere bir daha göstermesin.

Doç. Dr. Ali Kaya Hocamızın gazetemize anlattıkları çok önemliydi.
Selam ve Dua ile.

The post Ambulansla ilçeden il’e Gitmek first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

İyi ki hayatımda yer aldınız.

Koyulhisar eski terminalı çarşı merkezi beni hep ailemle, yuvamla, çocukluk anılarımla, arkadaşlarımla buluşturdu. On yıl önce Koyulhisar’da tanıştığım dost edindiğim arkadaşım Onuru, dört yıl önce de Yurdagül abimi kaybettim. Ve de çok fazla dostumu… Mutlu’yu şehit dört arkadaşını hiç unutamıyorum. Şimdi akrabalarım ve ara sıra kapısını açtığımız eş ve dostlarımız var… O kadar çok ki… Hemşehrilerimi çok seviyorum onlarda beni çok seviyor. Bir büyüğüm söylerdi. “Seversen sevilirsin”. Sevenin olduğu kadar sevmeyenin de olur… Onlara takılmıyoruz takılıp kalmıyoruz. “Kalp yalan söylemez”. İki ay önce Koyulhisar’a gittiğimde, her seferinde son kez görüyormuşçasına içim burkularak baktığım son kalan viranelerin fotoğraflarını çektim ve sonsuza dek de kalabilmelerini hayal ettim. Bundan bir kaç yıl önce, Sugözü köyümüzü eski dağönü mezrasında yaşanan heyelanı acılar yaşanmadan önce görüntülemiştim. Heyelan olduktan sonra o köye gittiğimde kapılarında ayran içtiğim o amcaların evinin yerlerinde yeller estiğini gördüğümde adeta şok olmuştum. Pek çok güzel ve tarihi mezra toprak  yığını altında kalmış. Koskoca boş araziler dururken bu köyü yol kenarına sıcağın alnına bırakıverdik. Koyulhisar’ı simgeleyen bu sıcacık mahallenin sıcacık evlerini korumanın bir yolu yok mu diye düşünür dururum yıllarca. Mutlaka olmalı. Bundan sonrası için mutlaka bir hal çaresi olmalı. Bir koruma kanunu, bir çevre bilinci, bir tarih bilinci olmalı, oluşturulmalı. Buradan bir ses olmak istedim. Mutlaka benim gibi düşünen birleri vardır. Daha çok olmamız için birlikte seslenelim. Haykıralım, dur diyelim istedim. Selam olsun KOYULHİSAR’A

Unutmadan İlçemizde Festival Ağustos’da yapılacak. Festival hazırlıklarına çoktan başlandı. Davetiyeniz benden. Lütfen o gün sizi kendi öz memleketimde misafir etmek isterim. Sevgiyi hisseden ve seven herkese kucak dolusu selam olsun. Hayat çok kısa bir birimizi çok ama çok sevelim.

Selam ve Dua ile

The post Gelin Allah İçin Birbirimizi Sevelim first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Yazacağım kelimeler ve cümleler, bir şairin değil, bir Pastacı ustasının, bir gönül adamının dilinden dökülüyor ”Not etmek için dert etmek gerektiğini, dert etmek içinse sevmek gerektiğini düşünüyorum” der. Koyulhisar da yaşamayı mesleğini icra etmeyi Kendine Şiar Edinmiş Bir Şahsiyet:
Dedik ya, o bir gönül adamı, o bir sevgi insanı, o işinin ustası…

Yıllardır yapılmaz Ustası bulunmaz dediğimiz kuru ve yaş pastayı ilçemizde yapan ve taşıyan ilk Ustamız. Düğünlerin vazgeçilmezi  8 kat 9 kat pasta onun eseri… Soğuk diye bildiğimiz pastaya gönlünün sıcaklığını verip, değişik motiflerle verdiği desenler mutluluğumuza mutluluk katar. İlçemizin tarihi çeşmemizin çevresini duvarlarını süsledi…

Herkesin yardımına koştu. Ondan bulunan Sıla-i Rahim sevgisi… Öncesinde İstanbul’da yaşıyor sonra Memleketine dönüyor
İşte Bayram Gün’ün belki de en güzel sevgi ifadeleri…
Elimizde bütün malzeme var. Sevgi yürek var.
Harç yapmak istiyoruz ne gerekir,
Tabi ki su gerekir…
Karıştırmak gerekir,
Bunun için kararlılık gerekir,
Su sevgidir. Suyu katmazsan harç olmaz, hayat bulmaz.
Harç olmayınca beton olmaz,
Biz İlçemizde harç olmak istedik. Hayat vermek istedik.

Memleketimize katkı sağlamak istiyor isek, memleketimizin her bir ferdine değer vermek, yetmez ayrıca kulak vermemiz gerekir. Kimine sahip çıkıp kimine çıkmazsanız kimini içeri alır, kimini dışarıda bırakırsanız gerçek sevenlerini de kaybetmiş oluruz. Hatasıyla sevabıyla hepsinin gönlünü kazanmak zorundayız. Memleketimizde yaşayan oralarda hayat süren bir kişi çok önemli ve değerlidir.

Hangi siyasi düşünceye sahip olursa olsun, hepsine eşit mesafede olmak, duvarlar değil köprüler yapmak zorundayız. Sevmesek bile el uzatmak, kapı açmak zorundayız. Herkesin güvenini sevgisini kazanmalı. Birliğe beraberliğe giden yollara çiçekler ekmek zorundayız.

Cenazelerimizde, düğünlerimizde, bayramlarımızda, aynı sofrada nasıl buluşuyor isek bütün etkinliklerimize de herkesin koşarak gelmesini istiyor isek, Allah için sevmek, sevdirmek zorundayız. Seçenekleri çoğaltmak, memleket sorunlarında kenetlenmek zorundayız.

Başarılı insanlar gittiği yerde başarıyı bulan değil, gittiği yere başarıyı götürendir. Başarının sırrı ise sevmektir. Gönül vermektir, emek vermektir, değer vermektir, hasret olmaktır, sende kimsin dememektir. Unutmayalım ki hayat çok kısa.

Başka gidecek ne vatanımız, ne de memleketimiz var.

Koyulhisar’ımızı sevelim ve sevdirelim. Ağustos’ta görüşmek dileğiyle. Hepinizi çok özledim.

Selam ve Dua İle.

The post Unutmayalım ki hayat çok kısa first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Ben “memleketimi anlatmak”, yazmak istiyorum? 20 yıldır bunu yapıyorum…
Arkadaşlarım şaka olarak takılıyor. Hala yazacak konu bulabiliyorsun “bir gün biter ” diyor. Sen mevsimlere yaşanmış hayatlara, tarlalara bağlara, domatesin rengine, iğdenin kokusuna yaylalara dön…

Dönüp bakıyorum yazdıklarıma hepsi bir birinden uzak ve farklı konular. Gölcük köyünden Server teyzeyi kaleme alsam hayatını yazsam yüzlerce sayfayı bulur. Şöyle başlıyor: “39 Erzincan depremi ve yaşanan felaketin şahitlerinden” Akseki Garomlu değirmenci Güleyin İbrahim’i, Koyulhisarlı Uzun İhsan Amcayı… Vay be… Koyulhisar’da Domatesler çiçek açtı. Bahar önümüzden geçmiş gidiyor yaylalar göçtü haberimiz yok” diyoruz.

Yok, çünkü zihinlerimiz kirletildi olumsuzluklar bizleri istila etti.
Baktığımız yere kör olduk. Önceliklerimiz değişti. Ben ise hatırlatmaya memleketimin güzelliklerini yazmaya gayret ediyorum.
Iğdır ormanlarının duman baba tepesinden eteklerine doğru yayılan orman kokuları, bütün Koyulhisar’ı kapsadı. Bundan çok değil on-yirmi yıl öncesinde domateslerimizi hatırlatmak istiyorum…

Bahçelerimizde yetiştirdiğimiz domatesleri usulüne uygun yapamadığından mıdır nedir, eskiyi arar anlatır dururuz. Hiç mi kendimizi mahsullerimizi geliştiremedik. Her sene olduğu gibi bu sene de dert dağları aşmış, ülke çıkmazın duvarına toslamış, “dibe vurduk” diyenlerin haddi hesabı kalmamış. Kendi işinden başka bütün her işi biliyoruz.
Memleketimiz zenginlik içinde. Eski günlerde olduğu gibi sebze ve meyvelerimizi üretmeliyiz. Daha fazla üretmeliyiz. Arıcılıkta oldukça ilerledik. Yeterli mi? Değil… Domatesimizi dünyaya anlatmalı ve tanıtmalıyız. Bahçe ve yol kenarlarında  İğde ağaçlarımız çiçeklerini salkım saçak açı versin. Yolumuzdan gelip geçenlere el sallasın:

-Heeey, ben burdayım, burda!… Desin. İğde demek Koyulhisar demek, Domates demek Koyulhisar demek istesin…
Yalansız, riyasız, temiz, saf, doğal bir koku, bir ses olarak bizi sarıp sarmalasın.

Mümkün mü?
Elbette Mümkün!

Umutsuzluk kol geziyor. Gençler memleketini terk etmeye hevesleniyor.
Oysa ben yine her yaz, domates çıktığı zaman, domates fiyatları ile yerli domatesin fiyatını karşılaştıran bir yazı yazardım. Elbette bu yazılarımda bir “hatırlatma” vardı. Her şeyden önce bir yazar yazdığı yazıların okunmasını tartışmasını ister… Geçtiğimiz yaz Koyulhisar’da domates 4 TL’yi gördü. Gönül rahatlığı ile “Ne olur, bir kilo domates alacağınıza, yarım kilo Koyulhisar yerli domates alın daha kârlı çıkarsınız” diyordum.
Bir kaç yıldır dışarıdan gelen sebze ve meyve fiyatları yerli üretimi katlayarak geçti.
Artık yazmıyorum…

İstanbul’dan memleketine giden kendi bahçesinden yiyor.

Belki ve sadece emekliler…
Memleketimizde yazan bir kalem var. Rabbim Ömür verirse yazmaya devam edeceğiz
Ne bahar, ne kiraz, ne de domates, ne de iğde kokusu ülkenin üstüne gittikçe abanan kurşun gibi ağır havayı dağıtamıyor.
Biz Memleketimizi anlatmaya yazmaya devam edeceğiz. Yazacak çok konumuz var…

Selam ve Dua ile

The post Yazacak çok konumuz var first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Recep, Şaban ayları ve bu aylar içinde bulunan Regaip, Miraç ve Beraat geceleriyle Peygamberimiz (s.a.s.)’in “ümmetimin ayıdır”(Aclûnî, Keşfü’l-Hafa, I/423) buyurduğu Ramazan’a hazırlanan mü’minler,  nihayet “evveli rahmet, ortası mağfiret, sonu cehennem ateşinden kurtuluş” (Tergib, II, 94-95) olan rahmet ayı Ramazan’a kavuşmuş olacaklar. İnşallah.

11 ayın sultanı Ramazan-ı Şerif, mübarek bir zaman dilimi, çok faziletli ve bereketli bir aydır. Bu ayda yapılan ibadet ve hasenata diğer zamanlara göre daha fazla çok sevap verilir mü’ minlerin günahları affedilir. Peygamber Efendimiz (s.a.s.) Ramazan ayının önemi hakkında şöyle buyurmuştur: “Ramazan girdiğinde cennet kapıları açılır, cehennem kapıları kapanır ve şeytanlar da zincire vurulur.”(Buharî, Savm, 5)

Ramazan ayının diğer aylardan daha üstün ve faziletli olmasının belli başlı sebeplerini şu şekilde özetleyebiliriz:

Ramazan Kur’an ayıdır; çünkü hidayet rehberi Kur’an-ı Kerim bu ayda indirilmiştir. Nitekim Yüce Allah:“Ramazan ayı; insanlar için bir hidayet rehberi, doğru yolun ve hak ile batılı birbirinden ayırmanın apaçık delilleri olarak Kur’an’ın kendisinde indirildiği aydır” (Bakara, 2/185) buyurmaktadır.

Ramazan-ı Şerif, İslâm’ın beş temel esasından birisi olan oruç ibadetinin ( Buharî, İman, 1) yerine getirildiği oruç ayıdır. Bu hususta Kur’an-ı Kerim’de şöyle buyrulmaktadır: “… Öyle ise içinizden kim bu aya ulaşırsa, onu oruçla geçirsin…” (Bakara, 2/185)

Yüce Allah’ın en büyük mucizesi olan Kur’an-ı Kerim’in Hz. Peygamber (s.a.s.)’e indirilmeye başlandığı,“bin aydan daha hayırlı” olduğu bildirilen (Kadr, 97/1,3)Kadir Gecesi bu aydadır.

Ramazan ayı mü’minler için bir af ve bağışlanma ayıdır. Yüce Allah’ın rahmet ve mağfireti mü’min kullarının üzerine sağnak sağnak yağar, onları günah kirlerinden arındırır. Peygamber Efendimiz (s.a.s.), bu mübarek ayın rahmetine, mağfiretine ve affına nail olmak için yapmamız gerekenleri şöyle açıklıyor: “Her kim Ramazan ayının faziletine inanarak ve karşılığını Allah’tan bekleyerek, Ramazan’ı ibadetle ihya ederse, geçmiş günahları bağışlanır.” (Buhari, İman, 37; Müslim, Salatü’l-Müsafirîn, 13)

Ramazan yardımlaşma, paylaşma ve hayır ayıdır. Bu rahmet ve bereket ayında Yüce Allah’ın sayısız lütuf ve ihsanına nail olan mü’minler,  “…Allah’ın sana iyilik yaptığı gibi sen de iyilik yap…” (Kasas, 28/77) buyruğuna uyarak, ellerindeki imkânları ihtiyaç sahipleriyle paylaşırlar. Bu ayda daha fazla hayır ve hasenatta bulunurlar, bol bol sadaka verirler, iftar sofralarında din kardeşlerine de yer verirler. Zengin Müslümanlar, Ramazan ayına mahsus sadaka-ı fıtırların yanı sıra zekâtlarını da bu ayda vermeye gayret ederler. Çünkü Allah Resûlü ( s.a.s.), Ramazan ayında verilen sadakaların daha faziletli olduğunu haber vermiştir. (Tirmizî, Zekât, 28)

Ramazan ayının kıymetini bilmeliyiz, rabbimize ne kadar şükür etsek azdır. Bu mübarek ayı büyük bir fırsat olarak görmeli, böylece daha fazla sevap işlemeli ve günahlardan sakınmalıyız. Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.) Ramazan ayının kıymetini şöyle açıklıyor: “Eğer insanlar, Ramazan-ı Şerîf’in ne olduğunu lâyıkıyla bilselerdi, senenin tamamının Ramazan olmasını arzu ederlerdi.”(İbn-i Huzeyme, Sahîh, III, 190) Ramazanı değerlendirmenin önemi hakkında da şöyle buyurmuştur: “ Cebrail (a.s.) bana göründü ve ‘Ramazan’a erişip de günahları affedilmeyen kimse rahmetten uzak olsun’ dedi. Ben de ‘âmin’ dedim.”(Tirmizî, Daavât, 100)

O halde mübarek Ramazan’ın feyz ve bereketinden gereği gibi istifade ederek günahlarımızdan kurtulmanın gayreti içinde olmalıyız. Bunun için; Kur’an-ı Kerim kıraati, tevbe-i istiğfâr, dua, zikir ve tesbihat ile meşgul olmalı; tuttuğumuz oruçla nefsimizi dizginleyerek günah işlemekten sakınmalı; Allah’ın rızasını kazandıracak salih ameller işlemeli, imkânlar ölçüsünde hayır ve hasenatta bulunmalıyız, fakir fukarayı gözeterek hayır dualarını almalı, oruçlu mü’min kardeşlerimize iftar ettirmeli, akraba ve komşularımıza ikramlarda bulunmalıyız. Ayrıca üzerinde durarak aramızdaki sevgi, saygı ve kardeşliğimizi pekiştirmek için “selamı yaymaya” özel bir önem vermeliyiz.

Bu vesileyle tüm okuyucularımızın mübarek Ramazan-ı Şerifini tebrik ediyor; ilimiz, ilçemiz ülkemiz ve tüm İslâm âlemi için hayırlara vesile olmasını Yüce Allah’tan niyaz ediyorum. Ya Rabbi dualarımızı ve ibadetlerimizi kabul et. Ya Rabbi, Ramazan-ı şerifin de bizden razı ve memnun olmasını nasip eyle, tekrar tekrar Ramazan-ı şerife kavuşmayı nasip eyle, ya Rabbi Ramazan-ı şerifi hakkımızda şefaatçi eyle, ya Rabbi Reyyan kapısından cennetine girmeyi nasip eyle. Âmin.

Selam ve Dua ile

The post 11 Ayın Sultanı Ramazan-ı Şerif first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Her dinlediğimde titrediğim, etkilendiğim o ünlü şiir beni her defasında memleketime götürür. Üstad Suşehri’ne geldiğinde alanlarda hayranları sevenleri dolu dolu kendisini dinlermiş. Bir hayranı var ki. Aydınlar Köyünden Hüseyin amca. “İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya; Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.” Ben 1976 İstanbul doğumluyum. Babam 1974 yılında terk etmiş bu güzel toprakları. Hep rüyamda, hep hayalim, hep bir özlem, hep keder, zaman nasıl da akıp geçmiş, dile kolay, tam 38 yıl olmuş. İlk Koyulhisar’a gidişimi hatırlıyorum 1993 yıllarında lise öğrencisiyken başlıyor. Yaz dönemlerinde mutlaka uğradığımız ziyarette bulunduğumuz bölgelerin başında Koyulhisar geliyor. Memleketim Koyulhisar’da belirli yerlerimiz var. Eğriçimen Yaylası, Ardıçalan Yaylası, Handüzü, İskenderşeyh, Gölcük, Yellice Ziyaret, Duman Baba, Kalın Pınar, Koyulhisar merkezde Kütük Ev, Caner Kara abimizin ofisi sık sık bulunduğumuz yerler. Ayrıca doğum yerim Koyulhisar yazılmış. Geçtiğimiz hafta doğum günümde Koyulhisar da bulunuyordum doğum günümü Eğriçimen Yaylamızda kutladık.

Artık Doğum yerim Eğriçimen Yaylası.

Bana küçükken ‘Yayla Çocuğu’ derlerdi. Meğerse yaylaları çok seveceğim o günlerden belli olmuş. Eğriçimen yaylasını dağların zirvesinde çam ve gürgen ağaçları süslüyor. Yaban çiçeklerinin yaydığı tılsımlı havayı teneffüs ederken, baharı yeni görmüş buzağıların tepinişini seyrediyoruz. Kuzuların sesi bir birine karışıyor. Kuş sesleri ile kuzu seslerinin insanın ruhunu okşayan doğal bir müzik resitaline dönüştüğünü görmek ömre bedel. Buraları görmeden başka yerlere gitmek istemiyorum.
Koyulhisar modern bir kasaba’dan köhne bir kasabaya dönüşmüş.
Ülkemizin birçok bölgesinde iller, ilçeler, kasabalar, beldeler ilerlerken benim ilçem Koyulhisar’da bazı şeylerin iyi gitmediği açıkça görülüyor. Bu yazıyı okuyan hemşehrilerim pek memnun kalmayacaklar, ancak birilerinin doğruyu dillendirmesi gerekiyor.
Koyulhisar’da eski dostlarımla yaptığım sohbetlerde ilçeyi yöneten sorumluluk taşıyanlarla ilgili eleştiri veya yorumlara gelince genelde üstü kapalı konuşmayı tercih ediyorlar. Ancak biraz geçmişle kıyaslayıp, zorlayınca dilleri çözüyor, yerel yöneticilerin yaptığı yanlışları örneklerle bir bir sıralıyorlar.
Koyulhisar’da Herkesin gündemi siyaset…
Ülkemizde genel anlamda insanlarımızın gündeminde en çok siyaset var. Kültür, sanat, spor, eğlence veya diğer sosyal konular ikinci planda kalıyor. Eskiden beri en çok hoşlandığım konulardan biri esnaflarımızla sohbet olurdu. Esnafımız her konuya hâkimdir. Berberimiz, terzimiz, bakkalımız ve diğerleri; merhaba dediğimiz andan itibaren başlıyorlar sıralamaya.

Et, süt ateş pahası. Türkiye’nin en verimli ovalarından biri olan Kelkit Vadisi ovasında insanlar toprağı olması gerektiği gibi işlemiyor. Bölgede ceviz üreticisi çoğaldı. Bu sene Cevize hastalık vurdu ağaçların hemen hepsi kurudu. Bölge insanının önemli bir bölümü daha çok tarım ürünleri üreterek yaşıyor. Ürün para etmeyince borcunu ödeyemiyor. Esnafımız anlatıyor. Müşterimizi büyük çoğunluğu köylüler. Vadeli satışlarımızda köylünün ürünü para etmeyince çok ciddi sıkıntılar yaşıyoruz.
Koyulhisar çok göç verdi.
1998 Haziran ayında Koyulhisar Tuğladağı Mahallesine evimizi yaparak geri döndük. O yıllar İlçemiz daha kalabalıktı. Eski Belediye Başkanımız Niyazi Engin Bey İlçemize ciddi nüfus kazandırmıştı ben ve ailem onlardan biriydi. Üzerimde emeği ve hakkı çoktur. Ülkemizde nüfus artışı yüksek, ancak Koyulhisar’da  nüfus patlamasının asıl sebebi diğer bölgelerden alınan göç ve ekonomik kaynakları bir şekilde yükselen köylülerin artan oranda ilçeye gelerek yerleşmeleri. İlçeye bağlı köylerden Koyulhisar’a gelerek yerleşiyorlar. İstanbul’dan emekli olup gelenlerin sayısı yüksek. Görevine yeni seçilen Belediye Başkanı Osman Epsileli nüfus için elinden geleni yapıyor. Anlattığı projeleri hayata geçire bilirse ilçede nüfus patlaması olur ben başaracağına inanıyorum. Yakın bir zamanda Koyulhisar  nüfus patlaması yapacak. Elbette bu kadar göç, gerekli altyapı yoksa başka sorunları da beraberinde getiriyor.

Koyulhisar’da Sosyal hayat çok gerilemiş.

Eskiden panayırlar olurdu. Meclis toplantıları günlerce süren festivaller Hele hele çadır tiyatroları kurulur zamanın ünlü isimleri gelirmiş.
Bugün ise festival görüntüleri yeterli değil amacına uygun program yapılmıyor… Bir araya gelmekten başka bir artı katmıyor. Dünü hatırladıkça, bugünkü görüntüleri karşılaştırınca sadece üzülüyorum.

Koyulhisar’ın tarihi aslında çok eski 1939 Erzincan depreminde yıkılan tarihi yapılar bir bir yok oldu. Yani geçmişi ile Koyulhisar önemli bir yerleşim yeri. Kültür birikimi var.
Sosyal dayanışma hat safhada, kültürel derinlik, zenginlik mükemmel, dini ve milli bayramlarda coşku zirvede. Kısaca doyasıya yaşamdan zevk alacağınız bir ortam. Şimdilerde, siyasi polarizasyon, aşırı dindarlık adeta hastalık haline gelmiş. İlçe halkı artık küçük gruplar halinde kolonilere bölünmüş gibi yaşıyor. Benim adamım, senin adamın. Benim köylüm, senin köylün. Nereden nereye… İlçemiz hepimizin için büyük bir aile olmalı.

Küçük bir İlçede aynı doğada yaşayan insanların kültürel açıdan bu kadar farklılaşması kadar can sıkıcı daha ne olabilir ki?
Yanlış yatırımlar esnafı geri bırakmış. Güzel memleketim Koyulhisar’ın bir diğer yarası ise esnaflarının durumu. Dünya’da her kalabalık yerleşim birimlerinde esnafı güçlü olmayan bir şehrin görüntüsü de güzel olmaz. Esnafınız, tüccarınız zengin olacak ki, yeni yatırımlara yönelsin, yaşadığı şehre yeni güzellikler katsın.
Bir şehrin en önemli alanlarından bir Pazar mekânlarıdır. Bu mekânlar şehir merkezlerini daha cazip hale getirir, özellikle ekonomik yönden gücü olanları yeni yatırımlar yapmaya teşvik eder. Pazar yerleri genellikle şehir merkezlerindeki geniş alanlarda olur ve buraya köylerden ve daha küçük yerleşim birimlerinden gelen insanlar hem pazarda aradığını bulur, alır ve hem de yerli esnaflardan ihtiyaçlarını karşılarlar. Genelde düzen böyle. Gel gör ki; Koyulhisar’da Pazar tam bir çile.
Koyulhisar esnafının durumu eskisi gibi değil. Yılların esnafları bir bir tükenmiş. Şehir merkezi zamanla cazibesini yitirmiş. İnsanların büyük bir bölümü alışverişleri için il merkezine veya diğer ilçelere gider olmuş.
Bu konuda Yerel yöneticiler çok başarısız kalmış.
Koyulhisar’da kiminle konuşsak laf dönüp dolaşıp yerel yöneticilere geliyor. Birçoğu bir şekilde akraba veya ahbap olduklarından dolayı dikkatli konuşmaya çalışıyor. Ancak ortam müsait olunca hemen dili çözülüyor. Şehirleşme planı ve hem de altyapı çalışmalarında plansızlık ve sokaklar arasındaki ayrımcılık hemen göze çarpıyor. Sokağın biri asfaltlanmış, diğer stabilize. Yani bana oy verenler hizmet görür, diğerine bakarız misali.
Eleştiri yapanların dediklerine bakılırsa yerel yöneticilerin en iyi yaptığı şey daha çok cenazelere, düğünlere ve festivallere katılarak boy göstermek oluyor.

Kelkit Vadisi Türkiye’nin önemli tarım havzalarından biri olabilir. Koyulhisar verimli arazilerin başında geliyor. Yerleşim olarak son derece verimli toprakların özel olarak korunması gerekirken, felaket bir kontrolsüz yapılaşma var. Herkes bahçesine tarım arazisine ev yapıyor. Tarım arazilerinin korunması gerekirken binlerce dönüm tarım arazisi heba edilmiş durumda. Gelecek nesiller verimli tarım arazilerinin rastgele harcandığını görünce bugünün yöneticileri için neler söyleyecek acaba?
Koyulhisar’ı tanıyan herkes en zengin ilçe olarak bilir. Esnafları zengin, insanı zengin, kültürü zengin, gönlü zengin?

Umarım bu yazdıklarımı Koyulhisarlı hemşerilerim okurlar ve biraz üzerinde düşünürler.
Koyulhisar’ı ve Hemşehrilerimi çok seviyorum.

Selam ve Dua ile.

The post DAĞLARINA BAHAR GELMİŞ MEMLEKETİMİN! first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Öyle bir coğrafya da yaşıyoruz ki, birçok avantajı varken bir o kadarda yüzleşmek zorunda olduğumuz, türlü sorunlarımız var.

Tarım ülkesiyiz… Tohumlarımızın çoğunluğu İthal… Gençlerimiz toprak yaşamından uzak. İnsan kaynağımız bu kavrama çok yabancı. Kimimiz bu konularda sıkılmadan ve üşenmeden kafa yorarız saatlerce konuşuruz. Bizler bu ülkede yaşam kalitemizde süreklilik peşindeysek evvela kaynaklarımızı doğru yönetmeyi, doğru tüketmeyi ve üretmeyi öğrenmeliyiz. Tarım alanında köylerimizde yapılan eski usul tarım artık değişti, işte su kaynaklarımız yakın gelecekte bizi bu noktada sınayacak, umarım bu sınamayı hep birlikte başarıyla atlatır köylerimizde tarım kalkınma hamlesini birlikte başarırız. Gdo ürünlerimizi bundan 5-10 yıl önce duyduğumuzda karşı dururduk bugün artık resmi olarak tanıyor ve tüketiyoruz. Su problemi gelecekte her alanda ciddi sıkıntıları beraberinde getirecek.

“Ekonomi veya iktisat, üretim, dağıtım, tüketim, ticaret, değişim ve bölüşüm ile ilgili etkinliklerin bütünüyle bu etkinlikleri inceleyen bir bilim dalıdır” diye çok basit bir tanımı var ekonominin. Ülkemizin mevcut kaynaklarının sınırlı olması ve toplumsal ihtiyaçlarımızın sınırsız olması, dikkatimizi biraz iktisat konularına çekmek zorunda olmamızı gerektiriyor. Zira iktisat bilimi ve metodolojisi kaynakların kıt, tüketimin sınırsız olması nedeniyle ortaya çıkmıştır. İktisat, kaynakların verimli kullanılması, insanların tercihlerini ve bu tercihleriyle aralarındaki ilişkiyi inceleyen bir bilimdir demekte çok yanlış bir tanım olmaz. Daha genel olarak, iktisat toplumların nasıl zenginleşeceğini ve refah seviyesini nasıl artıracağını veya elindeki kaynaklarla nasıl bir sürdürülebilir yaşam formu oluşturabileceğini tanımlamaya da çalışır. Doğanın kendini yenileme hızından daha fazla tüketim kabiliyeti olan toplum olma yolunda hızla ilerliyoruz. Kentlileşme hızımız bunun en açık ifadesi. Şehir yaşamımız bunu çok açık gösteriyor. Hal böyle olunca da toplumun bireyleri olarak bizler ciddi seviyede tüketim alışkanlıklarımızı sorgulamamız gerekiyor.

Su konusundan enerjiye, tarım politikalarından sanayiye kadar birçok alanda var olan kaynakları savurmadan hırpalamadan kısa vadeli bakmadan uzun vadede nasıl yaşa-yaşat içerisinde olacağımızı planlamak ve projeler yapmaya bu ülkenin acilen ihtiyacı var. Tasarruf, elimizde kaynak varken yapılır, bittikten sonra geçmiş olsun demeliyiz. Dolayısı ile bütün sektörler, firmalar, üniversiteler, sanayi kuruluşları, Stk’lar, sürdürülebilir bir üretim-tüketim kabiliyeti için ortak projeler yapmak zorunda. Yoksa toplum bu tüketim alışkanlıklarıyla kaynaklarını hızla tüketecek ve yurt dışına bağımlılıklarımız da bir o ölçüde artacak. Gözle görülür artmalar hızla devam ediyor…

O zaman sanayicimiz ithal girdilerle nasıl ihracat yapacak? Küresel pazarlarda nasıl rekabet edecek.  Bu kadar zor sorular ve sorunlarla muhatap olmamak için tam zamanı, haydi tüketimde ekonomi projeleri yapalım hep beraber tartışalım. Yaşamak için tarıma önemli enerji kaynaklarına yönelelim.

Selam ve Dua ile!

The post Tek Problem Su Değil first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Koyulhisar’ın yetiştirdiği ender İş adamlarımızdan… İstanbul’da ikamet eden ve Günay ahşap tasarım şirketi sahibi Musa Pelit…

Belli ki içinde bir kor gibi sakladığı  Sivas – Koyulhisar sevdasını çok yakın dostları ve sadece biz biliyoruz. “Ama artık herkes biliyor” www.koyulhisar.com haber portalımızı günlük okuyor Sivas Lonca Gazetemizi yazılarımızı yakından takip ediyor. Sarıyer’de ikamet ediyor, Koyulhisar’la yakından ilgilenen kendisini göstermeyen ender işadamlarımızdan sanal dünyanın iletişim köprüleriyle vuslata çevirmenin kavgasını veriyor. Haklıdır elbette, uluslararası düzeyde iş yapan değerli bir abimiz. Son derece önemli yatırımları var, Musa Pelit abimizi takdir ediyoruz. Namı-ı diğer (Vırıklar) Büyük Dedesi Vırıkların Şaban, Dedesi Şükrü Dayı. Veysel Pelit’in oğlu babasına çekmiş. ’büyüklerine saygı küçüklerine karşı sevgiyle dolu, son derece ince ruhlu, tevazu sahibi, örnek bir evlat… Büyük dedesi Koyulhisar Cevizli köyüne Aydın yöresinden gelmişler.

İş adamı olmak demek aynı zamanda estetik değerleri, geleneği, kültürü ciddiye almak demektir. Birleştirici ve aydın kimliği ile yüz akı olmayı başarmış. Musa abiye de doğrusu bu yakışırdı. Koyulhisar’ın unutulmuş tarihini bizden iyi biliyor. Zaman zaman kendisiyle bir araya geliyor ve tecrübelerinden istifade ediyorum. Uzun bir aradan sonra  geçtiğimiz hafta tekrar kendisiyle bir araya geldim. Sohbet o kadar güzeldi ki memleketimin her karesini her taşını bana sordu ordaymış gibi. İşi gereği sık sık yurt dışına seyahate çıkıyor. İstanbul’da olduğu zamanlarda müsaitse mutlaka ziyaretine giderim. Ülke gündemini çok iyi biliyor ve takip ediyor.

Musa abi, sürekli gülümseyen yüzü ve bilge davranışlarıyla çevresine pozitif enerji yayıyor, herkesle dost bir yaşam sürüyor. Hayatını dinlediğimde anladım ki galiba ona yakın olmak, huzura da yakın olmaktı. Kendisiyle konuştukça sohbetin içinde kayboluyorum. Abim, dünyada en çok Musa abiye güvendiğini söylerdi. “Tabi Asker hatıralarını burada yazmıyorum.” Abim Eyüp Efe’nin Asker arkadaşı. Yeri geldi madem söyleyelim, sevgili Musa abimizin yüreği sevgi ile doludur, neşelidir, tevazu ve tevekküle dayalı dünya algısı, her şeyi güzel gösterir ona… Güvenini kazanmanız yeter. Koyulhisar’dan ve köylülerinden uzaklaşarak İstanbul’a yerleşmiş olsa da, Sarıyer’in Köylerinden Bahçeköy’de yaşıyor, eşi Filiz hanımla birlikte gayet mütevazı bir hayatı var. Gönüllerden uzaklaşmayı hiç hiçbir zaman başaramamış… Kendisini gördüğünüzde sohbetini dinlediğinizde yüreğiniz ısınıyor. Musa Pelit “Fotoğraf benim için her zaman bir tutku ve profesyonel bir iş oldu.” Her gün sizi motive edebilecek internet üzerinden facebook adresinden kendi çektiği profesyonel  harika resimler paylaşıyor. Mesleğini sorana marangozum diyor. Gerçekten de öyle.

Türkiye deki sayılı Marangoz ustalarındandır. Musa abimin yaptığı her iş bana II. Abdülhamid Han, hazretlerini hatırlatıyor; manzara resimleri ve marangozluğa meraklıydı. Vakit bulduğunda kendisine has marangozluk atölyesinde çalışır, yaptığı birçok sedefli, oymalı eşyalar Yıldız’da saklanırdı. Sultan II. Abdülhamid’in 35 bin kareden oluşan fotoğraf koleksiyonu, bir zamanlar üç kıtaya uzanan varlığımızın belgesi niteliğinde. Sultan, diğer ülkelere yolladığı “özel çekim” albümlerle ise Osmanlı’yı daha güçlü yansıtmıştı. Musa Pelit’in yaşantısında ve mesleğinde benzerliği o kadar çok ki. Gönül adamı, sevgi insanı, işinin ustası… Garip-guraba Babası Fotoğrafçılık ve Marangoz mesleğini kendisi icra ediyor. Büyük büyük dedesi Sultan II. Abdülhamid Han’ın gizemli dünyasını bizzat kendisi yaşıyor. Kendisi ve eşi Filiz Hanım’a ömür boyu mutluluk, saadet ve huzurlu bir yaşam sürdürmelerini diliyoruz.

Selam ve Dua ile

The post Koyulhisar’ın yetiştirdiği ender İş adamlarımızdan first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Belli ki içinde bir kor gibi sakladığı  Sivas – Koyulhisar sevdasını çok yakın dostları ve sadece biz biliyoruz. “Ama artık herkes biliyor” www.koyulhisar.com haber portalımızı günlük okuyor Sivas Lonca Gazetemizi yazılarımızı yakından takip ediyor. Sarıyer’de ikamet ediyor, Koyulhisar’la yakından ilgilenen kendisini göstermeyen ender işadamlarımızdan sanal dünyanın iletişim köprüleriyle vuslata çevirmenin kavgasını veriyor. Haklıdır elbette, uluslararası düzeyde iş yapan değerli bir abimiz. Son derece önemli yatırımları var, Musa Pelit abimizi takdir ediyoruz. Namı-ı diğer (Vırıklar) Büyük Dedesi Vırıkların Şaban, Dedesi Şükrü Dayı. Veysel Pelit’in oğlu babasına çekmiş. ‘büyüklerine saygı küçüklerine karşı sevgiyle dolu, son derece ince ruhlu, tevazu sahibi, örnek bir evlat… Büyük dedesi Koyulhisar Cevizli köyüne Aydın yöresinden gelmişler.

İş adamı olmak demek aynı zamanda estetik değerleri, geleneği, kültürü ciddiye almak demektir. Birleştirici ve aydın kimliği ile yüz akı olmayı başarmış. Musa abiye de doğrusu bu yakışırdı. Koyulhisar’ın unutulmuş tarihini bizden iyi biliyor. Zaman zaman kendisiyle bir araya geliyor ve tecrübelerinden istifade ediyorum. Uzun bir aradan sonra  geçtiğimiz hafta tekrar kendisiyle bir araya geldim. Sohbet o kadar güzeldi ki memleketimin her karesini her taşını bana sordu ordaymış gibi. İşi gereği sık sık yurt dışına seyahate çıkıyor. İstanbul’da olduğu zamanlarda müsaitse mutlaka ziyaretine giderim. Ülke gündemini çok iyi biliyor ve takip ediyor.

Musa abi, sürekli gülümseyen yüzü ve bilge davranışlarıyla çevresine pozitif enerji yayıyor, herkesle dost bir yaşam sürüyor. Hayatını dinlediğimde anladım ki galiba ona yakın olmak, huzura da yakın olmaktı. Kendisiyle konuştukça sohbetin içinde kayboluyorum. Abim, dünyada en çok Musa abiye güvendiğini söylerdi. “Tabi Asker hatıralarını burada yazmıyorum.” Abim Eyüp Efe’nin Asker arkadaşı. Yeri geldi madem söyleyelim, sevgili Musa abimizin yüreği sevgi ile doludur, neşelidir, tevazu ve tevekküle dayalı dünya algısı, her şeyi güzel gösterir ona… Güvenini kazanmanız yeter. Koyulhisar’dan ve köylülerinden uzaklaşarak İstanbul’a yerleşmiş olsa da, Sarıyer’in Köylerinden Bahçeköy’de yaşıyor, eşi Filiz hanımla birlikte gayet mütevazı bir hayatı var. Gönüllerden uzaklaşmayı hiç hiçbir zaman başaramamış… Kendisini gördüğünüzde sohbetini dinlediğinizde yüreğiniz ısınıyor. Musa Pelit “Fotoğraf benim için her zaman bir tutku ve profesyonel bir iş oldu.” Her gün sizi motive edebilecek internet üzerinden facebook adresinden kendi çektiği profesyonel  harika resimler paylaşıyor. Mesleğini sorana marangozum diyor. Gerçekten de öyle.

Türkiye deki sayılı Marangoz ustalarındandır. Musa abimin yaptığı her iş bana II. Abdülhamid Han, hazretlerini hatırlatıyor; manzara resimleri ve marangozluğa meraklıydı. Vakit bulduğunda kendisine has marangozluk atölyesinde çalışır, yaptığı birçok sedefli, oymalı eşyalar Yıldız’da saklanırdı. Sultan II. Abdülhamid’in 35 bin kareden oluşan fotoğraf koleksiyonu, bir zamanlar üç kıtaya uzanan varlığımızın belgesi niteliğinde. Sultan, diğer ülkelere yolladığı “özel çekim” albümlerle ise Osmanlı’yı daha güçlü yansıtmıştı. Musa Pelit’in yaşantısında ve mesleğinde benzerliği o kadar çok ki. Gönül adamı, sevgi insanı, işinin ustası… Garip-guraba Babası Fotoğrafçılık ve Marangoz mesleğini kendisi icra ediyor. Büyük büyük dedesi Sultan II. Abdülhamid Han’ın gizemli dünyasını bizzat kendisi yaşıyor. Kendisi ve eşi Filiz Hanım’a ömür boyu mutluluk, saadet ve huzurlu bir yaşam sürdürmelerini diliyoruz.

Selam ve Dua ile

The post Koyulhisar’ın yetiştirdiği ender İş adamlarımızdan first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.

Bir padişah Hızır’ı görmek istiyordu. Bir gün bunun için tellallar çağırttı. “Kim bana Hızır’ı gösterirse onu armağanlara boğacağım” dedi. Birçok oğlu uşağı olan fakir bir adam bu işe talip oldu karısına dedi ki: “Hanım ben padişaha Hızır’ı bulacağımı söyleyip ondan kırk gün müsaade alacağım. Bu kırk gün için padişahtan size ömrünüz boyunca yetecek yiyecek, içecek ve para alırım.
Kırk günün sonunda Hızır’ı bulamayacağım için benim kelle gider, ama siz rahat olursunuz”

Adamın karısı kanaatkâr biriydi. “Efendi biz nasıl olsa alıştık böyle kıt kanaat geçinmeye bundan sonra da idare ederiz vazgeç bu tehlikeli işten” dedi. Ama adam kafaya koymuştu padişaha gidip Hızır’ı bulacağını söyledi. Bunun için kırk gün izin istedi Hızır’ı bulmak için koşuşturacağı kırk gün zarfında ailesinin geçimi için sarayın ambarından tonlarca yiyecek, içecek ve nakit para aldı. Bunları evine teslim edip kırk gün ortalıktan kayboldu. Kırk günün bitiminde padişahın huzuruna çıkıp her şeyi itiraf etti: ‘Benim aslında Hızır’ı falan bulacağım yoktu. Ailece sıkıntı çekiyorduk Hızır’ı bulacağım diye sizden dünyalık almak istedim” dedi. Padişah buna çok kızdı: “Padişahı kandırmanın cezasını hayatınla ödeyeceğini hiç düşünmedin mi?” diye bağırdı. Adam da her şeyi göze aldığını söyledi. Bunun üzerine padişah yanında bulunan üç veziriyle görüş alış verişinde bulundu birinci vezire sordu:

– Padişahı kandıran bu adama ne ceza verelim?

– Efendimiz, bu adamın boğazını keselim, etini parçalayıp çengellere asalım.

Bu sırada peyda olan, nurani, aksakallı bir ihtiyar ı vezirin sözleri üzerine söyle dedi: “Küllü şeyin yerciu ila asıhı”

Padişah ikinci vezirine sordu:

– Bu adama ne ceza verelim?

– Hükümdarım bu adamın derisini yüzüp içine saman dolduralım.

Biraz önce ansızın ortaya çıkan ihtiyar yine “Küllü şeyin yerciu ila aslını” dedi.

Padişah üçüncü vezire sordu:

– Ey vezirim sen ne dersin, beni kandıran bu adama ne ceza verelim?
– Padişahım bana göre, bu adamı affedin size yakışan, sizden beklenen budur. Bu adam önemli bir suç isledi ama sanıldığı kadar da kötü biri değil. Çünkü çoluk çocuğunun rahatı için kendini feda edebilecek kadar da iyi yürekli…

Nurani ihtiyar yine söze karıştı: “Küllü şeyin yerciu ila asıhı”

Bu defa padişah o yaşlı zata yöneldi:

– Sen kimsin? İkide bir tekrarladığın o laf ne demektir?

İhtiyar cevap verdi:

– Senin birinci vezirinin babası kasaptı. Onun için kesmekten, etini çengellere asmaktan bahsetti. Yani aslını gösterdi. İkinci vezirin babası yorgancı idi. Yorgan yastık, yatak yüzlerine yün, pamuk vb. doldururdu o da babasına çekti.

Üçüncü vezirin ise babası da vezirdi. O da soyuna çekti, büyüklüğünü gösterdi. Benim söylediğim söz “Herkes aslına çeker” demektir. Vezir istersen (üçüncü veziri göstererek) işte vezir, Hızır istersen (kendini göstererek) işte Hızır, bu adamı mahcup etmemek için sana göründüm, dedi ve kayboldu.

O işçilerimizi kaybettikten sonra hatırladık… Onlar hep oradaydılar. Yokluk içinde bir hayat sürdüler.

Yüreğimiz yandı;

Işıklı şapkaları, işçi tulumlarıyla, binlerce metre derinlikten bir ses, bir umut sizden… Kömür kokulu koca yürekli adamlar dualarımız sizlerle… Soma faciasında hayatlarını kaybeden tüm madencilerimize ailesine ve yakınlarına ve milletimize Allahtan sabır diliyor hepsinin mekânı cennet olmasını diliyorum. Umarım kusuru bulunanlar tespit edilir tez zamanda cezalarını bulurlar.

Selam ve Dua ile

The post Yüreğimiz Yandı! first appeared on KOYULHİSAR 27 YAŞINDA.