Unuttuğumuz;

Hepimizin unuttuğu yada hatırlamak istemediği günümüzde  bir kavramdan bahsetmek istiyorum.. ( Bu kavram çok ama çok önemli ) Bu asırda basitleşen sıradan sayılacak konuma gelmiş hayatların tam ortasında kalmış, artık literatürlerde zikredip yad edeceğimiz bir kavram “ vefa ” Türk insanımızın en büyük cesareti nedir diye soracak olursak aklımıza ilk gelebilecek özelliği  “ vefalı olması” gelirdi. Birbirini seven, birbirine saygı duyan insanların olması, gönülden sevmeleri hatırlamaları, birbirlerini arayıp hatır sormaları bugün artık zavallıca görülen, sıradan sayılabilecek veya bir çıkarı vardır diye düşünülen bir hal almıştır. Samimi görülen arkadaşlıklar sahte, dostluklar sahte hale gelmiş durumda. En çok hatırladığın özlemle yad ettiğin birlikte çalıştığın arkadaşın,  askerlik arkadaşların yada üniversite arkadaşların sadece eğitim öğretim yılı bitene kadar can ciğer oluyorsun. Sonrası büyük hüsran ne arayan var ne de soran.. Vefalı olmanın bazı durumları da farklı oluyor. Örneğin bir kişi arkadaşını sürekli arıyor ve soruyor, hal hatır ediyor. Diğeri ise kendisine karşı vefalı davranan arkadaşını umursamıyor, karşılık vermiyor ise. İşte böyle bir durumda da vefalı davranan şahsiyet kendini adeta bir boşluğa itilmiş olarak hissediyor. Yıllarca gezip tozduğu, meseleler için kafa yorduğu yediği içtiği arkadaşı gün geliyor ona sırt çeviriyor. Nerde kaldı can ciğer dostluk nerde kaldı samimi arkadaşlıklar nerde kaldı bu vefa diye düşünüyor. Mutlaka benzer durumlar ’’Sizlerinde başına gelmiştir’’.Bunları yazarken üzülüyor insan düşünmesi bile acı.Ama bunlar gerçek.!  

Bizlerden daha yaşça büyük, hayatta daha deneyimli ve tecrübeli insanlarımız vefalı olmak konusunda çok titizler şahit oldum gördüm. Eminim sizlerde büyüklerinizden çevrenizden öyle görmüşünüzdür. Evet dediğinizi duyar gibiyim. ‘’Hemşericilik konusunda çok ama çok titizler’’ Gördüm bizzat tanık oldum. Birbirlerine karşı, çevrelerine karşı sürekli duyarlılar. Birbirlerinde hep haberdarlar. Onların o güzel tabiriyle vefa kavramı insanların birbirlerine “arka olması”  “arka çıkması” demektir. Yani kederinde sevincinde önemli önemsiz her zamanlarında yanında olmaktır onlara göre ‘’ vefa. ‘’. Vazgeçilmez yardımcıları olan, arkalarında dayanak olan yani. İşte bu arka olmak, arka çıkmak anlamını taşıyan vefa, günümüze gelene kadar farklı aşamalardan geçmiş. Vefakar zamanla can dost olmuş ikili ilişkilere dayanarak sırdaşa dönüşmüştür. Ve artık günümüzde unutulmaya yüz tutmuş. Yerini başka kavramlara çıkar ilişkilerine terk etmiş durumda. Bayramda seyranda, doğumda ölümde, hastalıkta, düğünde cenazede artık insanlar bir birlerinin yanında olmamaya başladılar.’’İkili çıkarlarına göre’’ Davranmaya başladılar. Vefalı olanın ise günümüzde böyle insanlarda kaldı mı diyerek haberi yapılır olmuştur. Siz düşünün değerli okurlar vefalı olmak hayatta çok mu zor? Yazımı okuduktan sonra bir beş dakika kalbinizin sesini dinleyin.Bir düşünün.Başka bir deyişle, minnet ya da vefa duygumuz nerde kaldı..

Selim EFE