Koyulhisar Bir Çıkış Arıyor…

admin

selimefe@yandex.com

Koyulhisar Bir Çıkış Arıyor…

Koyulhisar, sanki kendi kaderine terk edilmiş bir ilçe gibi sessizce çırpınıyor. Her geçen yıl biraz daha kan kaybediyor, biraz daha yalnızlaşıyor. Oysa bu topraklar, üretmenin, paylaşmanın ve birlikte yaşamanın en güzel örneklerini yıllarca içinde barındırdı.

Bugün dönüp baktığımızda aynı yazları, aynı sorunları ve aynı beklentileri konuşuyoruz. Değişen pek bir şey yok. Hep aynı döngünün içinde, aynı umutlarla bir sonraki yazı bekliyoruz.

Bunun en acı örneklerinden biri de Eğriçimen Yaylası…

Eğriçimen’in adı “yayla”; ama işlevi neredeyse bir mahalle. Yaz aylarında yüzlerce hanenin yaşadığı, çocuk seslerinin yükseldiği, insanların aylarca hayatını sürdürdüğü bir yer. Peki burası gerçekten bir yayla mı, yoksa yazın canlanan bir mahalle mi? Yıllardır buna karar veremedik.

Yaklaşık on beş yıl önce Eğriçimen’de bir fırın vardı. Kasabı vardı. İnsanlar günlük ihtiyaçlarını karşılayabiliyor, çocuklar ekmek kokusuyla uyanıyordu. Yayla gerçekten yaşıyordu.

Bugün ise o canlılıktan geriye büyük bir sessizlik kaldı.

Sağlık Ocağı yapılacağı söylendi, bina inşa edildi. Ancak aradan geçen zamana rağmen tam anlamıyla hizmete açılamadı. Ortasında duran bina, verilen sözlerin ve tamamlanamayan hizmetlerin sessiz bir tanığı gibi bekliyor.

Bir yerin gelişmesi yalnızca yol yapmakla olmaz. İnsan varsa hayat vardır. Genç nüfus yoksa üretim azalır, okul kapanır, esnaf kepenk indirir, yaylalar sessizleşir. Çünkü hayat bir zincirin halkaları gibidir; biri koptuğunda diğerleri de birer birer kopmaya başlar.

Koyulhisar’ın en büyük ihtiyacı, yalnızca bina yapmak değil; insanı burada tutacak şartları oluşturmaktır. İş imkânı, konut, sağlık, eğitim ve sosyal yaşam birbirini tamamlayan halkalardır. Bunlardan biri eksik olduğunda diğerleri de zamanla anlamını yitirir.

Eğriçimen yalnızca güzel manzarasıyla değil, yaşayan bir yayla kimliğiyle de anılmalıdır. Yaz aylarında binlerce insanın nefes aldığı bu güzel coğrafya, hak ettiği hizmetlere kavuşmalıdır.

Koyulhisar’ın umuda ihtiyacı var.

Eğriçimen’in yeniden çocuk seslerine, sıcak ekmek kokusuna, açık sağlık kapısına ve yaşayan bir yayla ruhuna ihtiyacı var.

Çünkü bir memleketi ayakta tutan yalnızca dağları değildir; o dağlarda yaşamaya devam eden insanlarıdır.